[wILL tEAR uS aPART]

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2007

[αυτοι που εφυγαν]

δε μπορεις να μιλησεις και κανενας δε μιλησε ακομα κι
ακομα λεξη δεν ακουστηκε


[για παντα απο τη ζωη μας]

δε μπορεις να μιλησεις και

κανενας δε μιλησε ακομα

κι ακομα λεξη δεν

ακουστηκε

[κι ας υπηρξαμε]

δε μπορεις να μιλησεις και κανενας δε μιλησε ακομα κι ακομα λεξη δεν ακουστηκε


[αληθινα για αυτους]


δε μπορεις να μιλησεις και κανενας δε μιλησε ακομα κι ακομα λεξη δεν ακουστηκε


[το αιμα τους μας δοθηκε]


δε μπορεις να μιλησεις και κανενας δε μιλησε ακομα κι ακομα λεξη δεν ακουστηκε




μας
πονα
και
για
αυτο
μας
ελεγχε
ι
























photo

[yATABAZAH]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

justME

Η φωτογραφία μου
Όνομα: Πάνος Μιχαήλ. Ασχολία(στο):Δ(ημοσ)ιαγράφων, Εικ(ονοκλ)αστικός, Υπαίτιος, Blogger. Εμφάνιση: Αυτοδιαχειριζόμενη. Ηλικία: 34. Γλώσσα: Φρεναπατηλά ζογκλερική, συναρπαστικά φλογώδης (για ν ' ακριβολογούμε, πάντα απέναντι στον παρηκμασμένο εσμό). Αγαπημένες εμμονές: η παραισθητική ανασφάλεια των 30something παροικούντων, η καλλιτεχνική υπερβολή και τόλμη, η ηδονική παρατήρηση της σχετικότητας των πάντων, ο μπερδεμένος αισθηματισμός των μπουχτισμένων προσφύγων του ηλεκτρονικού zeitgeist, το σύνδρομο της στενάζουσας κορπορατικής παλλακίδας, o ηδονοβλεπτικός βόμβος των διαφημιστικών σονέτων, τ' αγύριστα μυαλά των απομαγευμένων παραδοξολόγων, το ξεθυμασμένο δράμα της μεταμοντέρνας επιθυμίας. Η γλυκιά γεύση (της μανιακής καρδιάς που θα προτιμάει πάντα μιαν υπέροχη καταστροφή από μια αισθητικοποιημένη cool παλιγγενεσία). Στόχος: Mesa sto tripio kefali i skepsi na paramenei (αρχαίο σουμεριακο ρητό που υποδηλώνει την γαλήνια απελπισία, τον αμέριμνο αυτοσχεδιασμό, την μεταφυσική κόπωση).